“Degenen met het ogenschijnlijk mooiste fruit op de marktplaats verkopen vaak de giftigste sinaasappels.”

Alle minnen in koopkrachtplaatje gerepareerd!

Leestijd ongeveer 3 minuten.

Cartoon Pluis (Bron de telegraaf.nl)

De economie gaat als een trein. De krantenkoppen van een jaar geleden geven aan dat alle mensen in Nederland er in koopkracht in 2016 op vooruit gegaan zijn. En ja, wanneer ik mijn “verzekeringsuitkering-loonstrookjes” over 2016 bekijk dan zijn wij er inderdaad gemiddeld € 25,- netto op vooruit gegaan. Alle stijgingen van o.a. de ziektekostenverzekering, inflatie en gemeentelijke belastingen in ogenschouw genomen zou het heel goed kunnen dat we precies op de nul uit kom voor dat jaar.

Het gaat goed in Nederland en ik weet dat onze volksvertegenwoordigers er hun best voor doen om iedereen er minimaal financieel niet op achteruit te laten gaan. Trots als een pauw wordt er nu, 3 weken voor Prinsjesdag, al geroepen “Alle minnen in het koopkrachtplaatje voor 2018 zijn gerepareerd!’. Het ziet er dus veelbelovend uit voor 2018! Ik houd mijn hart vast……….

Even terug komen op de eerste alinea. Inderdaad, waarschijnlijk zijn we precies op de nul lijn uitgekomen. Tot dat de belastingdienst zijn cijfertjes op orde aan het brengen is. Aan het begin van een fiscaal jaar proberen de heren van de belastingdienst een schatting te maken van het inkomen voor dat lopende jaar. Deze schatting is gebaseerd op het inkomen dat het jaar daarvoor is ontvangen. De verwachte loonstijging wordt daar zijdelings bij betrokken zodat er een redelijk reëel beeld kan ontstaan. Deze berekening is de basis voor de berekening van de zorgtoeslag en de huurtoeslag. De bedragen die maandelijks op onze rekening worden gestort onder de noemer “Toeslagen”, zijn afgeleid van deze getallen.

De nul lijn, is plezierig omdat je dan weet dat je, net zoals het jaar daarvoor, een basis hebt om elke maand de eindjes aan elkaar te knopen. Ook al zijn we er netto € 25,- per maand op vooruit gegaan, de nullijn, is voor ons voldoende om van te leven. Iets overhouden is een ander verhaal. Reserve opbouwen is een luxe, helemaal wanneer de belastingdienst er, het jaar daarop, een definitieve berekening van gaat maken.

Aangezien we alleen een uitkering (uitkering is een raar woord, het is de uitbetaling van een verzekering waar wij onze hele werkzame leven premie voor hebben afgedragen) ontvang van het UWV, want we zijn tenslotte volledig afgekeurd, zijn zaken zoals loonbelasting e.d. goed geregeld. Onze jaarlijkse belastingaangifte loonbelasting komt dan ook steevast ook uit op € 0,-. Hoe anders is het wat betreft de tegemoetkoming van de toeslagen. Ze zijn uitgegaan van een door de belastingdienst gemaakte schatting, gebaseerd op het jaar daarvoor, en natuurlijk valt deze te laag uit. 

Inderdaad ontvang we netto € 25,- per maand extra. Ons belastbaar inkomen stijgt daardoor ook gestaag en dat is iets waarmee ze bij het berekenen van ons inkomen over 2016 geen rekening mee hebben gehouden. De nullijn was plezierig maar het uiteindelijke gevolg van onze “loonstijging” gooit dit hele plaatje direct overhoop. Aangezien we meer zijn gaan ontvangen schuifelen we netjes de drempel over die de hoogte van de huurtoeslag bepaald. Door de verhoging die verantwoordelijk is voor het behoud van onze koopkracht kom we direct in een hogere drempel terecht. Deze hogere inkomensgroep geeft recht op minder huurtoeslag. Het gevolg is dat we geconfronteerd word met een bedrag van € 366,- te veel ontvangen huurtoeslag over het fiscale jaar 2016. Gelukkig kunnen we dat bedrag gespreid aflossen.

Hoe hard de politiek ook roept dat iedereen er in 2016 op vooruit gegaan is, het uiteindelijke plaatjes is helaas niet zo rooskleurig. Ok, we ontving in 2016 gemiddeld €  25,- meer als in 2015. Uitgaande van de stijging van o.a. de ziektekostenverzekering, inflatie en gemeentelijke belastingen wordt de gehaalde nul lijn toch behoorlijk naar beneden getrokken. Door het vervallen van een klein gedeelte van de huurtoeslag moet we het opeens doen met een gat van € 30,50 per maand. Een gat dat de balans toch behoorlijk negatief laat uitslaan. De nul lijn wordt opeens een achteruitgang van bijna 2% per maand. 

Nu wil ik pertinent niet klagen. Voor ons is het nog niet zo een grote ramp omdat de gevolgen niet direct desastreus zullen zijn. Er zijn altijd nog wel extra dingen waarop bezuinigt kan worden maar, je zou als alleenstaande ouder zijn die in het zelfde schuitje zit. Hoe redt die het met die zogenaamde gerepareerde koopkracht?

Angstvallig kijk ik uit naar  het jaar 2018, de koopkracht is tenslotte voor iedereen gerepareerd. In 2019 zullen we het weten maar dan zijn de verantwoordelijke bewindslieden al aan het genieten; “Ze hebben het tenslotte allemaal goed geregeld, niemand is er op achteruit gegaan in 2018! En zo hoort het!” Toch?

Yosy 

Geef een reactie