Laten we er maar geen stickertje op plakken!

Ik geloof niet in stickertjes, zei de sociale medewerker. Onnadenkend zou ik hem eigenlijk gelijk willen geven. Het stickertje geeft ons bepaalde negatieve bijsmaak want het stickertje dwingt je in een bepaald hokje en wie wil er nou in een hokje geduwd worden.

Onze maatschappij bestaat nu eenmaal uit een grote kudde schapen die het maar al te best vinden om in hokjes te leven. Je bent buschauffeur, leraar, sociaal medewerker, verkoper, fabrieksarbeider, student en ga zo maar door. Wanneer je het hokje benoemt waar je je in thuis voelt dan geef je de mensen waar je mee te maken hebt informatie die er voor zorgt dat je heel veel dingen niet hoeft uit te leggen. Ook al is het gedeeltelijk op stereotypen gebaseerd, wanneer je je een buschauffeur voorstelt dan weet je dat het iemand is die veel zit, goed auto kan rijden en een blauw pak aan heeft als hij aan het werk is.

Lees verder –>

Ach, iedereen heeft wel eens een dipje!

Het kan ons allemaal overkomen. En als het gebeurt, praat er dan over. Ach, iedereen heeft wel eens een dipje!

Geconfronteerd met een de toekomstige sloop van ons mooie huisje. Lekker rustig en bedoelt voor in de eeuwigheid. Ondertussen zo veel ruis. Onwaarheden, halve waarheden, roddels en onduidelijkheden. Niet alleen van mensen die in het zelfde laken en pak zitten maar zeker ook van de medewerkers van de grote woningstichting.

Lees verder –>

Hoe krijg je een Belg (Nederlander) Gek?

Hoe krijg je een Belg gek? Neem een ronde kamer en zeg tegen hem; ”in één van de hoeken staat een zak frieten!”. Ja, we wisten vroeger wat een goeie mop was! Nu Nederland. Hoe krijg je een Nederlander gek? Nou, het antwoord zal je verbazen. Geef hem wat psychische problemen en verwijs hem door aan het GGZ (de Geestelijke GezondheidsZorg in Nederland (Venlo?))!

Ik ben gezegend met psychische klachten. Sterker nog, ik heb twee psychische ziektes; Chronische depressief met aan de basis een stoornis die valt binnen het autistische spectrum. Ziekten die het me moeilijk maken om binnen de samenleving te functioneren zoals ik graag zou willen. Vaak genoeg heb ik de raad van leken opgevolgd en de lekker harde bewoordingen; “Stel je niet aan!”, van harte genomen. Nou dat was de oplossing. De gevolgen van het negeren van psychische klachten is dat ze zeker niet weg gaan. Nee ze komen na een tijdje dubbel zo hard weer terug en “normaal” functioneren wordt alleen maar moeilijker. Het is zoiets als het negeren van een gebroken been, dat werkt ook niet!

Lees verder –>

Leven met een depressie

Ik kwam het volgende artikel tegen op Facebook; ik leef op een dun laagje ijs. ik ben afgesneden van mijn gevoelsleven welke zich onder de laag met ijs bevind. onder, in die diepte, is het koud en donker, maar ook rustig, mooi, en betekenisvol. boven op het ijs leef ik alleen maar in mijn hoofd, afgesneden van mijn gevoel en intuïtie. ik kan veel dingen doen met alleen mijn hoofd, …

Lees verder –>

Dag Roermond, Hallo Belfeld!

Het is onderhand al weer twee maanden geleden dat de sleutel van ons huisje in het Roermond Veld ingeleverd is bij onze vorige huurbaas. Onze nieuwe woonplaats , Belfeld, is ten opzichte van het Roermond Veld een oase van rust. Dat is op zich niet zo raar, wie heeft er immers van Belfeld gehoord? Ik, tot ik de woningadvertentie op het internet vond, tenminste niet. Maar ik kom dan oorspronkelijk ook uit het noorden van het land en Limburg?, ben er als kind wel eens geweest maar daar blijft het dan ook bij. Vooralsnog, “Belfeld is het!”.

Lees verder –>

Leven met een dipje.

De rationaliteit van de dag hangt als zware gordijnen om mijn bed heen wanneer ik ’s morgens mijn ogen open doe. Een verlangen om weer mijn bed in te duiken al voordat ik überhaupt opgestaan ben uit bed is groot. Ik verlang naar de late avond, dan mag ik weer gaan slapen. Plannen genoeg maar de magneet die mij via de wc, de Senseo, richting de bank leidt is zo sterk dat elke ander voornemen een berg gelijk de Alpen wordt. Een sigaret. Met een beetje geluk krijg ik mee wat er op het nieuws is en kan ik de moed verzamelen om even voor het huis onder het afdakje plaats te nemen.

Lees verder –>

Autist in het kwadraat?

Wanneer ik de voordeur achter mij sluit en de veiligheid van mijn huis inruil voor de buitenwereld dan is dat een stap in het duisternis. De luiken gaan dicht en worden bedekt met een scherp lcd scherm waarop mijn glimlach en goede humeur geprojecteerd worden.  Mijn “buiten” gezicht, te doen alsof ik met mensen om kan gaan, mijn spontaniteit en gevatheid. Koetjes en kalfjes. Mijn toneelstukje wanneer ik een gesprek aanga met wie dan ook.

Lees verder –>

Laat ze maar schuiven; MAN-Verhuizingen! (2)

<< UPDATE >>

– 30 mei 2017 – Na bedreigingen van de eigenaar van de vermeende beschadigde auto, meteen nogmaals contact opgenomen met MAN-Verhuizingen. Nu werd ik direct terug gebeld en heb uitgelegd wat er was gebeurd. De heer van MAN-verhuizingen heeft meteen contact opgenomen met de buurman en hem schadeloos gesteld. Hij begreep opeens heel goed waarom wij weg wilde uit die buurt! Bij nieuwe bedreigingen mogen we weer contact met hem opnemen. Het was een zaak tussen de buurman en MAN-Verhuizingen, dus!!!!! Wordt wel even contact opgenomen met de wijkagent en ik leg even uit dat de buurman is overgegaan tot het uiten van bedreigingen.

Het volgende was voorgevallen;   

Een foutje zit in een klein hoekje en kan gebeuren. De avond van de verhuizing was het moment om nog even terug te gaan naar Roermond. De katten hadden we voor hun (en onze) gemoedsrust, voor aanvang van de verhuizing, opgesloten in de twee voorste slaapkamers. Helemaal gemakkelijk was het niet om de twee heren in de katten reismanden te krijgen. Wat krassen op de armen en gegil van Jip voorkwam niet dat ze netjes achter in de auto eindigde.

Lees verder –>