Welkom in mijn belevingswereld. Een plek waar ik mijn ervaringen en theorieën deel—zoals ik ben: puur, authentiek en eigenzinnig. Wij zien de wereld door onze eigen lens, gevormd door keuzes, overtuigingen en perspectieven. Soms lijkt het alsof we geen grip hebben op wat is, maar schijn bedriegt. Al duizenden jaren beïnvloeden religie, traditie en andermans gedachten hoe we denken en leven. Maar als je iets maar lang genoeg gelooft, wordt het vanzelf waar… toch? Suggestie is krachtig. Waar of niet, het kan helen, helpen, en richting geven.
Op deze blog deel ik mijn suggesties, stukjes waarheid die mijn leven leefbaar maken. Gebaseerd op ruim 30 jaar leven met depressie, 50 jaar autisme en hoogbegaafdheid. Misschien brengen ze jou ook iets.
Dit is geen verplichting, maar een uitnodiging. Snuffel gerust rond, ontdek mijn mening, mijn verhalen. Op mijn About-pagina lees je wie ik ben.
Neem hetgeen u leest niet te serieus…… dat doet het u ook niet! Maar mocht je een opmerking of aanvulling hebben: laat van je horen via het reactie gedeelte onder mijn berichten of via mijn Contact-pagina. En voor de zekerheid, kijk ook even op de Disclaimer-pagina.
“Vader, vergeef hen, want ze weten niet wat ze doen”
Veel lees- of erger- plezier, ieder zijn ding!😉
Yosy
“Zul zovahr om nysha ash vorum kalaris mi-morzen. Zul om shantah ash vorum kalis mi-olyen zun un shara vo zenah. Un voris-zara fa al-kalaris ash fa mi-toren zovahr nu-kor. Mi-zara vo zun-taz ash zun-mor. Zul fa zovahr om kaltha ash morzen kalaris zen fa zul om shantah kalaris mi-yazash ash mi-zenah. Un yazash fa zovahr om zalah vo un mor-nysha ash mor-shanti zor. Un zor fa shantah mi-vahr turen vanda ash zul-zara fa mi-toren vo kor-shantah mi-zara vahr. Vor-mi zalah zenah fa mi-shanti zor kalaris ash mi-vahr turen turen, ash mi-zara un zor fa shanti ash morzen.
De betaalbaarheid van arbeidsongeschiktheid staat onder druk. Uit recente ontwikkelingen blijkt dat het arbeidsongeschiktheidsstelsel (WIA) ingrijpend moet worden aangepast, omdat de kosten stijgen en de potten vol raken.
In plaats van te zeggen: “Ik weet hoe het voelt“, laten we zeggen: “Ik kan me je gebroken hart voorstellen“.
En dan opeens. De wereld staat op zijn kop. Het is onderhand bijna 3 maanden geleden dat ik meteen na de endoscopie door de arts apart werd genomen. Al maanden waren er vage klachten. Vermoeidheid, veel hoesten en het gevoel dat ik een maagverkleining had gehad. De shoarma schotel waar ik normaal geen problemen mee had, kreeg ik nog maar voor de helft op. Elke stap leek moeite te kosten. Moe, veel slapen.
Mag ik toegeven dat ik het allemaal wel een beetje zat ben? Al ruim vijftig jaar loop ik rond op deze vreemde planeet vol mensen die lijken te zijn gestopt met evolueren. Mensen die hun denken beperken, niet omdat ze het niet kunnen, maar omdat ze te lui zijn om verder te kijken dan hun eigen behoeftes. Waarom zou je leven zoals het leven bedoeld is—samen—als je ook kunt leven voor jezelf?
