‘s Avonds neem ik netjes mijn dagelijkse portie smarties.  Twee grote capsules om me op te peppen, drie melige pillen om te voorkomen dat ik te opgepept word, vaak één om goed te slapen en één om te voorkomen dat al de smarties mijn maag om zeep helpen. Heerlijk om even mee te rammelen en ze dan allemaal in één keer in te nemen. Eén vergeten? De volgende dag zweef ik door de dag en het evenwicht is zoek.

De rugzak op mijn rug is goed gevuld met  gereedschap waar de gemiddelde therapeut niet tegen op kan. Neurotische denkpatronen worden meteen tot een halt geroepen. Somber makende gedachten zijn vaak het gevolg van onrealistische denkpatronen. Denkpatronen die niet rationeel zijn kunnen worden omgebogen naar rationele denkpatronen. Als een denkpatroon rationeel is dan is de bijbehorende emotie vaak niet somber. Ben ik me bewust van mijn doelen en mijn denken? Weet ik wat ik wil en kan ik het? Elke gedachte en handeling moet door mijn rugzak om te voorkomen dat hij mij schaad of me tot een ongeleide projectiel verband. Mag ik somber zijn?

Bewust zijn en bewust leven is de enige manier om niet het slachtoffer te worden van mijn eigen ik en af te zakken naar een verwarrende psychose met alle gevolgen van dien. Soms is het dragen van de rugzak alleen al een rede om somber te worden. Hij houd me staande maar het kost veel energie om alles tegen het licht te moeten houden. Helaas heb ik het nodig om mezelf staande te kunnen houden. Elke vorm van stres is een bron van risico’s en moet voortijdig in de kiem gesmoord worden. Had ik maar een gebroken been, dan zagen mensen het aan mij. Dat ik een flinke rugzak draag is nu onzichtbaar voor mensen. Mensen oordelen snel en veroordelen nog sneller. Gelukkig heb ik mijn rugzak, daarmee kom ik er wel!